grafika:cień
grafika:kanji jigoku
pierwiastek
Zaloguj

 accessOgraniczony dostęp

Poziom 1: Lekcja 1

Główne kroje czcionki znakowej

1. Ming (Minchō) (明朝)

Standardowa czcionka używana w Japonii do większości publikacji, jedna z dwóch domyślnie instalowanych we wszystkich komputerach z obsługą języka japońskiego. Charakteryzuje się prostymi kątami, grubymi liniami pionowymi i cienkimi poziomymi (co wynika z tego, że jest to imitacja czcionki rytej w dawnej drewnianej matrycy – słoje drewna biegły poziomo, więc by nie obłamywały się wąskie wystające fragmenty drewna, linie pionowe robiono znacząco grubsze), oraz charakterystycznymi trójkącikami na prawych końcach poziomych kresek (jap. 鱗 うろこ, dosł. ‘rybia łuska’). Postaci graficzne są dość konserwatywne, tj. odbiegają często od poprawnych postaci rękopiśmiennych, np. 言 ma pierwszą kreskę poziomą, a w piśmie ręcznym musi ona być ukośna, a 人 wygląda jak różdżka, czyli ma dwie kreski schodzące się u szczytu, podczas gdy w wersji pisanej lewa kreska nigdy tak nie wygląda: jest o połowę krótsza i odchodzi od połowy prawej.

Postać graficzna jest nawiązaniem do czcionki używanej w czasach chińskiej dynastii Ming (明), stąd nazwa (oraz nietypowe czytanie znaku 明 jako みん, który ma normalne on’yomi w postaci めい oraz みょう).

2. Goshikku (ゴシック)

Wbrew nazwie, nie ma nic wspólnego z europejską czcionką gotycką, a raczej z rodziną czcionek typu sans-serif (bezszeryfowe, które dawniej w Anglii nazywały się Gothic, stąd nazwa). Druga standardowa czcionka japońska, preinstalowana na komputerach z obsługą tego języka. Charakteryzuje się prostymi kreskami bez ozdobników, a wszystkie linie są równej grubości. Z powodu prostoty graficznej powszechnie używana współcześnie w prezentacjach ekranowych na urządzeniach elektronicznych (np. w internecie, komórkach, wyświetlaczach itp.). W druku używana zwykle do tytułów, śródtytułów, spisów treści itp., podczas gdy do samego tekstu używa się raczej Minchō.

3. Song (宋朝 そうちょう)

Czcionka najczęściej używana w publikacjach w języku chińskim. Podobna do Minchō, ale ma cieńsze kreski, mniejszą różnicę grubości między kreskami pionowymi a poziomymi oraz charakterystyczne pochylenie poziomych kresek w górę, przez co nie schodzą się one z pionowymi pod kątem dokładnie prostym. Kroje pisma używane w Chinach bardziej nawiązują do postaci rękopiśmiennych, tj. np. znak 言 ma pierwszą kreskę pionową, jak w piśmie ręcznym.

MING GOSHIKKU SONG

Bartek Wojciechowski

© Stanisław Meyer, stan.meyer@uj.edu.pl

grafika:cień
grafika:cień
grafika:cień