grafika:cień
grafika:kanji jigoku
pierwiastek
Zaloguj

 accessOgraniczony dostęp

Poziom 1: Lekcja 1

Trzy warianty ideogramów po reformach

Do końca II wojny światowej Japonia, Chiny i Korea (a wcześniej jeszcze Wietnam) używały tych samych postaci ideogramów. W roku 1946 Japończycy jednak przeprowadzili reformę ideogramów, polegającą na ograniczeniu liczby znaków oraz uproszczeniach graficznych, a 10 lat później swoje uproszczenia przeprowadzili Chińczycy w ChRL. Tej reformy nie uznali Chińczycy poza ChRL, którzy do dziś używają ideogramów nieuproszczonych, podobnie jak Koreańczycy (wtedy, kiedy jeszcze w ogóle używają znaków). Spowodowało to, że system ideografiki, przez wieki wspólny, rozdzielił się na trzy trochę różniące się systemy.

1. Ideogramy klasyczne, nieuproszczone (Chinese Traditional, chiń. 繁體字/ 繁体字, jap. 旧字体 きゅうじたい)

Używane dziś w Korei (coraz rzadziej), na Tajwanie, w Hongkongu i Makau, do zapisu języka kantońskiego, w wielu społecznościach chińskich poza granicami ChRL, jak również do kaligrafii na całym obszarze kultury znakowej.

2. Ideogramy uproszczone japońskie (jap. 新字体 しんじたい)

Używane tylko w Japonii do zapisu języka japońskiego. Japońska reforma była mniej radykalna niż chińska. Uproszczeniu uległo ok. 400 znaków.

3. Ideogramy uproszczone chińskie (Chinese Simplified, chiń. 简体字/簡體字)

Wprowadzone po reformie w 1956 roku w ChRL, używane tam od tego czasu jako jedyny system. Używane również w społeczności chińskojęzycznej w Singapurze. Reforma chińska była znacznie głębsza i radykalniejsza niż japońska. Uproszczeniu uległo ok. 2000 znaków.

Warianty pisma

Bartek Wojciechowski

© Stanisław Meyer, stan.meyer@uj.edu.pl

grafika:cień
grafika:cień
grafika:cień